حنیف

yaser-hanif — Sat, 08 Nov 2008 05:07:18 GMT

...

اثری از ایمان ملکی

yaser-hanif — Sun, 14 Sep 2008 08:05:18 GMT

....

اثری از ایمان ملکی

yaser-hanif — Tue, 12 Aug 2008 07:54:09 GMT

ما و المپیک و مشائی!

بارها خواسته ام بنویسم ولی هر بار به بهانه ای خود را راضی کردم و گفتم که هنوز نه!،هنوز نباید نوشت، هنوز نباید گفت، هر چه باشد پای اعتقادمان در میان است. پای حرفی که زده ایم، پای رایی که داده ایم!.

هیچ وقت فراموش نمی کنم. دور دوم انتخابات ریاست جمهوری را. یک شب مانده بود به پایان تبلیغات، با جمعی از دوستان ، وضو گرفتیم، نیت کردیم و راه افتادیم، کجا؟ میدان ولی عصر،

جایی که همه جمع شده بودند تا گوش هایشان را بگیرند تا صدای پای فاشیزم را نشنوند، جمع شده بودند تا از سلطه ی دیکتاتوری و تحجر جلوگیری کنند، همه جمع شده بودند تا برای دشمن خونی سال های گذشته شان، برای همانی که با افتضاح از دور مجلس ششم کنارش زده بودند و سرخ پوش و سیاه پوشش کرده بودند، تبلیغ کنند. همه جمع شده بودند تا احمدی نژاد رای نیاورد

و ما یک جمع محدود در یک گوشه ی میدان – گاهی که یادم می آید، باور نمی کنم که آن کارها را من کرده ام- جمع شده بودیم، هر کدام با یک عکس از دکتر که به زحمت گیرمان آمده بود و هنوز قدم اول را برنداشته بودم که جماعتی خشمگین با حالتی تمسخر گونه به دور من ریختند و من آن روز به اندازه ی تمام عمرم حرف زدم، آنقدر که دیگر گلویم خشک شده بود و نفسم بالا نمی آمد. چقدر مسخره مان کردند، چقدر تهمت زدند، چقدر فحش دادند که چقدر به شما پول داده اند تا بیایید اینجا و تبلیغ این .... را بکنید؟

و چقدر خوب بود! با همه ی سختی هایش چقدر خوب بود و چقدر حرف برای گفتن داشتم.کم نمی آوردم. هرچه می گفتند پاسخی در خور داشت، هر استدلالی که داشتند، جوابی داشت که ساکتشان می کرد.

اما امروز چه؟ نمی دانم! اگر دوباره انتخاباتی برگزار شود؟
بارها خواستم از اوضاع امروز بنویسم و لیکن هر بار به بهانه ای راضی شدم. بهانه ای هر چند ساده. ولی امروز دیگر نمی توان سکوت کرد .

احمدی نژاد را هنوز هم با وجود همه ی فحش هایی که هر روز می خوریم دوست دارم. با وجود همه ی تمسخر ها و همه ی تهمت ها . و این را با تمام وجود احساس می کنم که چقدر ایستاده و چقدر تنها ایستاده.

ولی دیگر تحمل این مردک سخت شده است. مشائی را می گویم. اگر دولت دیگری بود، اگر رئیس جمهور کس دیگری بود و کسی از دولتیان حرف هایی از جنس حرف های مشائی را می زد تا کنون پرچم هایی بود که از لباس !!! ایشان ساخته و هوا شده بود!.

نمی دانم چرا اینقدر احساس پشت گرمی می کند که یک نفره ایستاده و ایمان ملتی را سخره گرفته. به چه جراتی؟ به چه اجازه ای؟ او چگونه به خود حق می دهد با اعتقادات ما بازی کند؟ او چطور هنوز مانده است؟
خیلی سعی می کنم تا از حیطه ی ادب دور نشوم و لیکن جواب چنین افرادی را باید با کلماتی از جنس خودشان داد، از جنسی کثیف و زشت و بی آبرو.

نمی دانم! نمی دانم!

خار در چشم و استخوان در گلو را حس می کنم. ای کاش این آدم می رفت و به جمع بهترین مردم دنیا می پیوست. ای کاش می رفت پیش همان هایی که دوستشان دارد. ای کاش می رفت به میان دوستانش در آمریکا و اسرائیل.
آنقدر ساده نیستم که ندانم او بدون هماهنگی و سر خود چنین حرف هایی را زده است. ای کاش این گونه نباشد که اگر این طور باشد، بدا به حال ما!

افتتاحیه المپیک را نشان می داد. دوستی می گفت، چین را ببینید! چین کمونیست! چین کارگری! کجاست مائو؟! کجاست تا نتیجه ی کمونیسم را ببیند؟!
در تمام مراسم افتتاحیه یک نماد کمونیسم، یک نماد کارگری، یک نماد پرولتاریایی که می خواستند زمانی دیکتاتوری کنند و بر ضد امپریالیسم و سرمایه داری بجنگند، نبود. این سرنوشت محتوم چین بعد از برادر بزرگتر ، شوروی بود که به دامان دشمن سال های قبلش پناه برد و دیگر چیزی از آن شعار های پرآب و رنگ قدیمی باقی نمانده است.

بدا به حال روزی که ما هم افتتاحیه المپیک بگیریم و فحش بدهیم به گذشته مان که چیزی جز شعار از آن نمانده است و خودمان را لعنت کنیم که چرا روزگاری طولانی با بهترین مردم دنیا دشمن بودیم و آنقدر برای آن هزینه دادیم...

yaser-hanif — Mon, 14 Jul 2008 09:22:30 GMT

ياد شير در زنجيراحمد متوسليان مي افتم. حاجي! همانجا در زندان هاي اسرائيل بمان امسال نمي دانم بيست و پنجمين يا بيست و ششمين بهاري است كه آنجايي .نمي دانم چرا هميشه ديپلماسي ايران براي ديگران جواب مي دهد نه براي خودمان. حاجي همان جا بمان كه زندگي در اسارت بهتر از دقمرگ شدن در خانه است .

ياد خاطرات نوروز63 آقاي هاشمي افتادم :

- دو شنبه 13 فروردين 1363

- با پسرم محسن در بلژيك تلفني احوالپرسي كردم،مي گفت شايعه ي سوء قصد به جان من پخش شده است ،ناراحت بود ، گفتم دروغ است ...... از جبهه خبر گرفتم .دشمن آب فراواني در نقاط حائل بين ما و خود در جزيره مجنون و منطقه طلائيه انداخته است ،مي ترسد،كار پيشرفت ما را هم دشوار خواهد كرد.

سردار تو شايد بهتر بداني از طلائيه تا بلژيك چقدر راه است ،مخصوصا اگر مسير مين گذاري شده باشد ، مين گوجه اي گوشت كوبي ،والمري ... مخصوصا اگر مسير را آب انداخته باشند، سنگر نوني شكل،خورشيدي،خون ...

yaser-hanif — Fri, 04 Jul 2008 18:53:18 GMT

لا حول و لا قوه الا باالله

نه میتوانم سکوت کنم و چیزی ننویسم و نه میتوانم حرفی بزنم.گاهی اوقات آدم کم می آورد نسبت به همه چیز کم می آورد حتی در حرف زدن چه رسد به زندگی کردن.

فقط یک کامنت ساده بود.نه یک کامنت ساده نبود یک دنیای تازه بود."اخبار پاراچنار"

همین و همین. فقط ای کاش فقط همین بود ای کاش چیز دیگری نبود.

کم آورده ام از زندگی از مرگ از اینکه هنوز هم همه جا کربلا و همه روز عاشورا است و اینکه من کجای این محشرم .

کم آورده ام حتی در نوشتن ....

نگاه کنید: فقط نگاه کنید

yaser-hanif — Wed, 04 Jun 2008 21:07:18 GMT

پیرمرد دستهایی لرزان داشت

(برای پدر حاج احمد)

وای بر ما مرگ نامه نویسان.

و لعنت بر آنهایی که می توانستند و کاری نکردند .

پیرمرد دستهایی لرزان داشت و چشم هایی بی سو . لعنت بر آنهایی که می توانستند و می دانستند ولی حتی به خودشان زحمت ندادند در این باره حرف بزنند.

پیرمرد دستهایی لرزان داشت و چشم هایی بی تفاوت .

نمی دانم عکس تکه پاره گوشت های سربازان اسرائیلی در جنگ 33 روزه را دیده اید.پاره گوشت هایی سوخته که به هیچ نمی ماند. باقی مانده ی لاشه ی یک صهیونیست. و اسرائیل بود که در ازای تحویل گرفتن این لاشه ها و امثال این استخوان ها و یا حتی اطلاعاتی که منجر به پیدا شدن تکه استخوانی از لاشه ی گندیده ی صهیونیستی در هر جا شود، صدها اسیر لبنانی و فلسطینی را آزاد می کند .

پیرمرد دستهایی لرزان داشت و چشم هایی بی امید .

ما که هیچ بودیم در بازی بزرگان. آنقدر کوچک که حتی به حساب نمی آمدیم. روزگاری دغدغه پیدا کرده بودیم که آری ! امروز چند هزار و چند صد و چندمین روز اسارت است و روز بعد یکی اضافه تر و روز بعد هم یکی دیگر اضافه می شد به این چند هزار و چند صد و چند روز . به ما گفتند جوجه های تازه سر از تخم درآورده! که زمان جنگ هنوز نمی توانستید راه بروید! چه می دانید جنگ چه بود و حاج احمد کیست؟ شما را چه به این حرف های بزرگتر از دهان و یا اگر این را نمی گفتند آنقدر ما را دواندند و سردواندند که خسته و بیچاره شدیم و گفتیم ما را چه به این غلط ها!.ما جوجه های دو روزه ...

ولی لعنت بر شمایی که زمان جنگ فرمانده بودید و مدت ها از قدقد کردنتان هم می گذشت و هر چه ما نمی دانستیم شما می دانستید که حاج احمد که بود و این حرف ها به دهان شما بزرگ نبود و لیکن دهان شما مدتها بود که دیگر لایق این حرف ها نبود .

پیرمرد دستهایی لرزان داشت و چشم هایی بی سو و بی تفاوت و بی امید .

پیرمرد رفت. پدر رفت. پسر نیامد. پدر پسر را ندید. پسر پدر را ندید. پدر تنها بود.

پسر تنهاست و حال می توانم حال و روز خراب مادری را حس کنم که می دانم این روزها حتما خرابتر است .

وای بر ما مرگ نامه نویسان...

پی نوشت:نظر یکی از دوستان در مورد مطلب بالا:(بدون توضیح)

"لعنت بر شمایی که زمان جنگ فرمانده بودید " لعنت بر شما لعنت بر شمایی که پیشتازان عرصه جهاد و شهادت را لعنت می کنید لعنت بر شمایی که ایثار فرماندهان پاک سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را ندید گرفته و به این نهاد مقدس جسارت می کنید لعنت بر شمایی که همنوا با هم پالکی های خود در آن سوی مرزها سپاه پاسدادران را سدی آهنین در برابر خواسته های شوم خود یافته اید و قصد تخریب آن را دارید راستی بودجه اختصاص یافته از سوی کنگره آمریکای ملعون به موقع به دستتان می رسد؟ خوشمزه است هان؟ مال حرام خوشمزه است؟ لعنت بر شمایی که همچون سابقون خود در سازمان منافقین خلق قصد دارید با جملات به ظاهر انقلابی جوانان معصوم این مرز و بوم را جذب اهداف شیطانی استکبار کنید لعنت بر شمایی که به مقام عظمای ولایت گستاخی می کنید اما دریغ... دریغ که آرزوی تضعیف سپاه و ولایت فقیه را به گور خواهید برد. چرا که ملت ایران بیدار است و دیر نپاید که شعله خشم انقلابی این ملت شما منافقین پست فطرت را به درک اسفل رهنمون شود

yaser-hanif — Mon, 05 May 2008 15:09:29 GMT

در آسمان ها

آن بالا بود، بالای بالا، توی آسمان ها ، نیرویی بیکران در خود احساس می کرد، نیرویی که با آن می توانست همه چیز را به هم بریزد، همه چیز را عوض کند، همه چیز را همان طور که خودش دلش می خواست تغییر بدهد، فقط کافی بود بخواهد و اراده کند.

تصمیم های مختلف از ذهنش عبور می کرد. تصمیم های بزرگ، تصمیم هایی که با هر کدام از آنها می شد جهانی را عوض کرد، ملتی را دگرگون کرد، تصمیم هایی که او را برای همیشه جاودانه می کرد.

در دل به خودش و به تصمیم هایش افتخار می کرد.احساس می کرد که می تواند، فقط کافی بود اراده کند و شروع کند تا همه چیز را به دلخواه عوض کند، همه چیز را بکند آن چیزی که باید باشد؛ نه این چیزی که الان هست.

در دلش تصمیم گرفته بود که انتقام همه ی مظلومان را از ظالمان بگیرد.برایش برنامه هم ریخته بود.فکر کرده بود و مسیرش را تشخیص داده بود.مسیر سختی بود ولی او می توانست، او آن بالا بود، بالای بالا و هر کاری که م خواست می توانست بکند، فقط کافی بود اراده کند.

در دلش تصمیم گفت کار بزرگی را شروع کند که تا به حال هیچ کس شروع نکرده و یا نتوانسته ، کاری بزرگ، بسیار بزرگ، کاری که سرنوشت تاریخ را عوض کند، کاری که و را برای همیشه جاودانه کند، کاری که نام او را برای همیشه بر سر زبان ها بیندازد.

فقط کافی بود بخواهد و اراده کند، او می توانست...

* * *

همه جای بدنش درد می کرد.همه جایش.خسته بود. خسته ی خسته.

نای راه رفتن نداشت، حوصله ی هیچ کس را نداشت، حتی خودش. خودکشی از این زندگی بهتر بود. حتی نمی توانست سرپا بایستد.

هوا سرد بود، برف باریده بود. لباس درست و حسابی به تن نداشت، اما دردهایش آنقدر زیاد بود که آن سرما در مقابلش هیچ بود.

افتاد روی زمین. مچاله شده بود. با مشت به بدن خود میکوبید، شاید دردش تسکین پیدا کند. فریاد میزد، نعره می کشید،مشت میزد، خسته بود و نا امید.

سه روز بود که مواد مصرف نکرده بود. داشت نابود می شد، مرگ از این زندگی بهتر بود، می خواست خودکشی کند؛

او می توانست، فقط کافی بود بخواهد و اراده کند...

yaser-hanif — Sun, 27 Apr 2008 10:29:52 GMT

فکر ها علیل، ذکرها عبث

اوج ها به قدر سقف یک قفس.

پای ما مسافر است

جاده ها ولی

به مقصدی حقیر ختم می شوند.

ما کلاف پیچ پیچ کوچه ها

شما؛

در زلال مغز آسمان رها

فکر می کنید حجم این قفس ملولمان نمی کند؟

چرا، ولی چه فایده؟

آسمان قبولمان نمیکند.

حال ما دچار عادت زمانه ایم

شانه می کنیم!، سرمه میکشیم!، عشوه می کنیم!

مرد های بعد از قطعنامه ایم !

آرش شفاعی

yaser-hanif — Sun, 20 Apr 2008 06:04:57 GMT

من همان شبان ِ عاشقم

سینه چاک و ساکت و غریب

بی تکلّف و رها

در خراب ِ دشتهای دور

ساده و صبور

یک سبد ستاره چیده ام برای تو

یک سبد ستاره کوزه ای پُر آب

دسته ای گل از نگاه ِ آفتاب

یک رَدا برای شانه های مهربان تو!

در شبان ِ سرد چارُقی برای گامهای پُر توان ِ تو

در هجوم درد...

من همان بلال ِ الکنم ، در تلفظ ِ تو ناتوان

آه از عتاب !

زنده یاد سلمان هراتی

yaser-hanif — Fri, 18 Apr 2008 19:34:18 GMT

وضو گرفت. نیت کرد. خواست شروع کند به نوشتن. می دانست که خودش نمی تواند بنویسد. در حد و قواره ی این حرف ها نبود. نیت کرد. از خدا خواست. توسلی و نم اشکی، تا این قلم به جریان بیفتد به فرمان او. اما نشد، نتوانست ...